Wat jonge mannen zoeken in de manosphere – en wat ze eigenlijk missen
“Vrouwen worden met waarde geboren. Wij niet.”
“Als een vrouw mooi is, wordt ze meegenomen op vakantie. Voor een man doet niemand dat.”
“Een man moet zijn waarde verdienen.”
Ik werd in de online wereld van de manosphere getrokken door één van mijn zoons. Daar hoor je als jonge man dit soort zinnen voortdurend. Ze luisteren naar influencers die hen vertellen hoe ze geld moeten verdienen, hun lichaam moeten trainen en zich niets meer moeten aantrekken van de mening van anderen. Word rijk. Word sterk. Ontsnap aan de matrix. Het klinkt stoer en voor sommigen zelfs bevrijdend.Op het eerste gezicht lijkt het een wereld van bravoure, dominantie en competitie. Maar wie beter luistert, hoort iets anders onder de oppervlakte. Namelijk een generatie mannen die zich afvraagt wat mannelijkheid eigenlijk nog betekent.
Een van de kernideeën in deze online cultuur is dat mannen hun waarde moeten verdienen. Vrouwen zouden die waarde al hebben. Door hun uiterlijk, hun vruchtbaarheid, hun aantrekkingskracht. Mannen moeten zichzelf bewijzen. Door geld te verdienen. Door een gespierd lichaam te bouwen. Door succesvol te zijn. Pas dan zouden ze respect krijgen. Het is een harde redenering, maar niet helemaal uit de lucht gegrepen. Veel mannen ervaren hun eigenwaarde inderdaad via competentie. Door iets te kunnen. Door iets te bouwen. Door ergens goed in te worden. Wanneer een man een doel heeft in zijn leven, straalt hij iets anders uit. Dat voelen vrouwen ook. Daar zit dus een kern van waarheid. Alleen trekt de manosphere daar een extreme conclusie uit. Alsof waarde alleen bestaat uit geld, status en een gespierd lichaam.
Een ander begrip dat voortdurend opduikt is hypergamie
Volgens deze gedachte kiezen vrouwen altijd voor een man met meer status. Meer geld. Meer succes. “Vrouwen willen de beste man,” zeggen deze influencers. “Dus zorg dat jij die man wordt.” Het idee komt oorspronkelijk uit de sociologie en beschrijft een patroon dat in veel culturen voorkwam. Toen vrouwen economisch afhankelijk waren van mannen, was het logisch dat ze een partner zochten die stabiliteit kon bieden. Ze mochten niet zelf een huis kopen, niet werken als ze trouwde of kinderen kregen en waren ‘echtgenote van’. Ze kregen nota bene een brochure mee van hoe een goede vrouw haar man behaagt, op alle fronten. Feitelijk waren ze in die tijd het bezit van de man en dan kun je maar beter de beste uitkiezen.
In de manosphere wordt dit echter gepresenteerd als een natuurwet. Alsof vrouwen alleen aangetrokken worden door status en macht. Alsof liefde, veiligheid en vertrouwen nauwelijks bestaan. Relaties worden zo een soort markt waarin mannen voortdurend moeten bewijzen dat zij bovenaan staan.
Toch is het te simpel om deze beweging alleen te zien als cynisch of vrouwonvriendelijk. Het succes ervan vertelt ons namelijk ook iets over wat er in onze cultuur ontbreekt. Veel jonge mannen horen tegenwoordig vooral wat er mis is met mannen. Over macht, privilege en toxisch gedrag. Maar zelden horen ze wat gezonde mannelijkheid wél is. Hoe een volwassen man zijn kracht gebruikt. Hoe hij met vrouwen omgaat. Hoe hij verantwoordelijkheid draagt voor zijn energie. De manosphere vult dat gat op. Ze zegt: zo word je een man. Voor veel jongens is dat de eerste keer dat iemand die vraag überhaupt serieus neemt en beantwoordt.
Wanneer je naar de levensverhalen van deze influencers kijkt, zie je vaak hetzelfde
Afwezige vaders. Gebroken gezinnen. Moeders die alles alleen moeten dragen. Veel van deze mannen vertellen hoe ze hun moeder zagen worstelen om het gezin overeind te houden. En onbewust ontstaat er dan een overtuiging: mijn vrouw zal dat nooit hoeven. Tegelijk ontbreekt er iets essentieels. Een vader die laat zien hoe je kracht draagt zonder agressief te worden. Hoe je met vrouwen omgaat zonder ze te domineren. Hoe je verantwoordelijkheid neemt zonder jezelf te verliezen. Wanneer dat voorbeeld ontbreekt, ontstaat er een leegte. En die leegte wordt nu opgevuld door internet mentoren.
Het probleem is dat het beeld van mannelijkheid dat daar wordt aangeboden vaak blijft steken in adolescentie. Het draait om winnen. Meer geld verdienen dan andere mannen. Meer vrouwen hebben. Meer status. Maar volwassen mannelijkheid gaat zelden over winnen. Dat gaat over dragen. Over het vermogen om verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf, je relaties en je energie. Een man die stevig staat hoeft niet voortdurend te bewijzen dat hij een man is. Zijn kracht zit in stabiliteit.
In oude taoïstische tradities wordt daar anders naar gekeken
Daar spreekt men niet over mannelijkheid in termen van dominantie, maar over de balans tussen yin en yang. Yang staat voor actie, richting en initiatief. Yin staat voor rust, ontvankelijkheid en verbinding met het lichaam. Gezonde kracht ontstaat wanneer deze twee samenwerken. Wanneer yang losraakt van yin ontstaat oververhitting. Dan blijft iemand alleen nog maar in actie. Meer werken. Meer presteren. Meer winnen. Maar zonder te rusten of op te laden. Vanuit dat perspectief lijkt de manosphere een extreme vorm van yang. Alles draait om actie, competitie en overwinning. Maar zonder yin brandt yang uiteindelijk op.
In de taoïstische visie wordt seksuele energie niet gezien als iets dat je moet bewijzen, maar als levensenergie. Een bron van creatie, richting en levenskracht. Wanneer die energie vrij door het lichaam kan stromen, ontstaat er vanzelf meer stabiliteit, zelfvertrouwen en aanwezigheid. Seksualiteit wordt dan niet iets wat je moet doen of presteren, maar iets wat je belichaamt. Een vorm van thuiskomen in jezelf.
Misschien ligt daar ook de diepere vraag onder de manosphere
Niet waarom deze mannen voorstander zijn van dominantie. Maar waarom zoveel jonge mannen houvast en richting missen in hun leven. Een doel dat het leven zin geeft. Een manier om emoties te voelen zonder zichzelf te verliezen. En misschien moeten ze dat niet van influencers leren, maar van vaders. Want zonen leren wat mannelijkheid is in de eerste plaats thuis. Ze kijken naar hoe hun vader met spanning omgaat. Hoe hij met hun moeder omgaat. Hoe hij aanwezig is in zijn eigen lichaam - of juist niet.
Daarom zie je dat steeds meer mannen op zoek gaan naar een andere vorm van ontwikkeling. Niet om sterker te lijken, maar om hun energie beter te leren dragen. In de taoïstische tradities wordt dat Seksuele Kung Fu genoemd. Niet als techniek om beter te presteren in bed, maar als training in aanwezigheid. In lichaamsbewustzijn. In het kunnen dragen van seksuele energie zonder dwang of prestatiedruk. Want een man die zijn eigen energie kan dragen, hoeft niets meer te bewijzen. En juist zo’n man wordt vaak het voorbeeld waar jonge jongens naar op zoek zijn.
Misschien is dat uiteindelijk de echte vraag van deze tijd: niet hoe mannen sterker kunnen worden dan andere mannen, maar hoe ze sterk genoeg kunnen worden om hun zoons te laten zien wat volwassen mannelijkheid werkelijk is. Voor mannen die die weg willen onderzoeken, ontstaan er inmiddels ook trainingen waarin deze oude taoïstische kennis opnieuw wordt doorgegeven.
Zoals de training ‘Seksuele Kung Fu’ voor mannen.
Bemin Jezelf.
Judith Bruin
Oprichter Sacred Sex Academy
- Seks zonder Stress -