Als ze vraagt hoe het gaat
Knik je. 'Goed. Gewoon moe.'
Maar ondertussen denk je:
'Doe ik het goed?'
'Straks heeft ze geen zin - en wijst ze me weer af.'
'Als ik maar niet te snel kom.'
'Als ze iets wil, doet ie het dan?'
'Als ze het alleen voor mij doet hoeft het voor mij niet'
'Ben ik nog belangrijk voor haar?'
'Misschien moet ik maar niets meer doen - ik doe het toch altijd verkeerd.'
Dus doe je steeds minder, zegt niet veel en raakt haar nauwelijks nog aan.
Maar je baalt. Vooral van jezelf. En je voelt je knap lullig.
Natuurlijk voelt zij dat er iets is, alleen kan ze er de vinger niet op leggen.
En dus vliegen de verwijten om je oren.













