

✔ Praten helpt dan niet - leren voelen wel
✔ Geniet weer, meer of eindelijk van je seksualiteit
Maar het lukt niet. En je vraagt je af:
“Waarom kan ik hier niet gewoon van genieten?”
“Waarom werkt mijn lichaam niet mee?”
“Het ligt vast aan mij.”
Misschien denk je:
“Ik wil hem niet teleurstellen.”
“Het is al zo lang geleden.”
Of:
“Laten we het vanavond maar doen… dan ben ik er weer even vanaf.”
En ergens voel je: Er klopt iets niet. Wij slaan iets essentieels over.
Maar je weet niet hoe. Of wat.
EN DAT KAN ENORM VERWARREND ZIJN
Want je wilt wel. Je verlangt naar verbinding. Naar aanraking en warmte.
Maar ergens lijkt je lichaam op de rem te staan. Alsof er iets in je zegt:
niet zo. Niet op deze manier.Je twijfelt aan jezelf en gaat op zoek naar een verklaring.
“Misschien ben ik gewoon niet zo seksueel.”
“Of het komt door de operatie. Of mijn leeftijd.”
“Het hoort erbij als je al zo lang bij elkaar bent.”
JE MIST NIET ALLEEN FIJNE SEKS

Je mist vooral dat iemand je echt ziet.
Als vrouw.
En niet alleen als moeder.
Of degene die alles regelt.
Je vraagt je af wanneer iemand je voor het laatst
écht heeft aangekeken?
Iemand vroeg wat jíj nodig hebt?
Je níet alles alleen hoefde te doen?
Je verlangt niet alleen naar aanraking.
Maar naar het gevoel dat jij er ook nog bent.
Als mens.
Als vrouw.
Je hebt waarschijnlijk al van alles geprobeerd.
Praten. Begrijpen. Geduld hebben.
Misschien zelfs relatietherapie.
Of gewoon hopen dat het vanzelf weer terugkomt.
Je zegt tegen jezelf:
“Het komt vast wel weer.”
“Als hij het maar zou begrijpen.”
“Als ik gewoon wat meer ontspan.”
Maar hoe harder jij je best doet,
hoe verder het van je af komt te staan.
JE HEBT MEER DAN GENOEG GEDAAN
Alleen zoek je de oplossing op de verkeerde plek.
Je probeert je lichaam te begrijpen.
De dingen te verklaren.
Of uit te praten.
Maar zowel verlangen als blokkades ontstaan niet in je hoofd.
Dat gebeurt in je lichaam.
Omdat je lichaam zich ooit niet veilig voelde.
Omdat seksualiteit ooit niet veilig voelde.
Er is dus niets mis met jou.
Je lichaam probeert je alleen te beschermen.


Schouders die chronisch pijn doen.
Een hoge ademhaling.
Een hoofd dat altijd 'aan' staat.
Je bekken voelt gespannen.
Of het lukt je niet om daar iets te voelen.
En ergens denk je:
“Waarom kan ik niet gewoon ontspannen?”
“Waarom hebben anderen wel plezier?”
“Ik wil dat ook kunnen voelen.”
Als je al stil zit,
merk je nog steeds alles om je heen op.
Wat hij voelt.
Wat de kinderen nodig hebben.
Wat er allemaal nog moet gebeuren.
Maar wat je zelf voelt of wilt,
weet je al lang niet meer.
Dat het veiliger is om te voelen wat de ander voelt,
dan te erkennen wat je zelf voelt. Of nodig hebt.
Dat je de controle behoudt door je omgeving te scannen.
Dat het veiliger is om te geven, dan om te ontvangen. En te zakken in je lichaam.
Dus blijf je begrip tonen.
Je bent super empathisch en staat altijd klaar voor de ander.
Jij draagt het allemaal, want je bent ervan overtuigd:
“Als ik het niet doe, doet niemand het.”
En daaronder zit de pijn:
"Wanneer is het mijn beurt?"
Je lichaam probeert je altijd te beschermen.
Tegen spanning. Tegen pijn en verdriet.
Tegen iets dat ooit te veel was. Of onveilig voelde.
Situaties waarin je onmacht voelde en jezelf kwijt raakte.
Dus wanneer je lichaam niet doet wat je zo graag zou willen,
is dat geen teken dat er iets mis is met jou.
Het is een teken dat je lichaam nog steeds voor je zorgt.
En zich nog niet veilig voelt.
"Ik geniet nu met volle teugen, omdat ik me eindelijk veilig voel in mijn eigen lichaam."
Padnilla
“Voor het eerst begreep ik hoe mijn lichaam werkt. Het is zo’n opluchting om te merken dat er niets mis is met mij.”
Marga
"Eerst leek het alsof ik vree met de handrem erop. Ik heb een hele nieuwe dimensie ontdekt.'
Alleen.
Of naast een geliefde.
Maar je voelt geen verbinding.
Je denkt aan alles wat vandaag moet gebeuren.
Werk. De kinderen.
Het huishouden.
En ergens komt een gedachte op:
“Waarom heb ik hier geen zin meer in?”
“Waarom voel ik me zo alleen?”
“Wat is er mis met mij… of met ons?”
Als je thuis komt staat de tv aan.
Het aanrecht vol afwas.
Niemand die vraagt: 'Hoe was jou dag?'
Er is geen echt contact meer.Je kijkt om je heen en denkt:
“Dit kan toch nooit alles zijn?”
Niet alleen fijne seks ontbreekt.
Ook warmte.
Verbondenheid.
Aandacht.
En diep van binnen denk je:
“Moet ik zó oud worden?”
En je hoeft het ook niet allemaal alleen te doen.
Je verlangen is echt. Je worsteling ook.
En soms is die simpelweg te groot om dit in je eentje op te lossen.
Daarom bestaat de Sacred Sex Academy.
Een plek waar je opnieuw leert luisteren naar je lichaam.
Waar je niet hoeft te presteren.
Niet je verhaal hoeft te delen.
Maar weer kunt voelen.
Zodat seksualiteit weer van jou wordt.
➝ Lees hier meer over mij
“Bij ons thuis werd niet over seks gepraat. Het was iets voor na het huwelijk. Toen mocht ineens alles. Door de training heb ik mezelf alsnog ontdekt. Wat een kado.
“Ik deed het kunstje omdat het nu eenmaal moet als je getrouwd bent. Door de training ben ik echt ontwaakt. Ik kan nu elke cel voelen en ervan genieten.”
“Ik leerde hier wat mijn grenzen zijn en hoe ik die duidelijk en toch liefdevol aan kan geven. Daardoor ontstond er als vanzelf meer intimiteit.”
Iris