Is penetreren nemen of geven?

Voor de één voelt penetreren als geven.
Voor de ander als nemen.
En voor weer een ander als iets wat moet.
Maar zelden wordt de werkelijke betekenis van penetratie gevoeld. 

Want deze vraag gaat over veel meer dan seks.
Ze gaat over macht. Over vertrouwen. Over hechting.
Over veiligheid.
Over wie jij denkt dat je moet zijn - en wat je denkt te moeten kunnen.

Waarom is penetratie zo belangrijk geworden?

In onze cultuur wordt penetratie vaak gezien als het hoogst haalbare doel van seks.
Alsof seks zonder penetratie geen echte seks is.

Maar dat klopt niet.

Seks zonder penetratie en seks met penetratie zijn niet hetzelfde - maar ze kunnen allebei vervullend zijn.
We zijn daar vrij in.

En hoewel ik zeker voorstander ben van penetratie-seks, is het niet altijd het beste - niet voor iedereen, en niet op elk moment in een relatie.

Wat verlangen we werkelijk?

Biologisch gezien is penetratie gericht op voortplanting. Het mannelijke wil geven. Het vrouwelijke wil ontvangen. Zo stellen we als soort ons voortbestaan veilig.

Maar wij zijn meer dan biologie alleen.

Wij zijn in staat tot hechting. Tot emotionele én seksuele verbinding. En precies daar zit het verschil tussen voortplantingsseksualiteit en transformatieseksualiteit.

Veel mensen verlangen diep van binnen naar transformatie - geraakt worden, gezien worden, samensmelten zonder zichzelf kwijt te raken - maar beleven hun seksualiteit nog steeds op overlevingsniveau: voortplantingsseksualiteit.
Het lichaam volgt het oude patroon: spanning, ontlading, klaar.

Maar het hart wil meer.

Penetratie en hartsverbinding

In mijn visie zijn de eikel en de baarmoedermond energetisch verbonden met het hart.
Als reflexpunten. Energetisch.

Dat is waarom penetratie zo’n grote betekenis heeft gekregen. Niet vanwege de daad zelf, maar vanwege het verlangen naar hartsverbinding. En juist daarom werkt penetratie alleen als er geen lading op ligt. 

Geen schuld, schaamte, pijn, prestatiedruk, enzovoort. 

Maar laten we eerlijk zijn: er ligt bijna altijd lading op penetratie.

Wanneer seksualiteit onveilig was

Voor veel mannen is penetreren gekoppeld aan initiatief, daadkracht, bewijs.
Het idee: dit maakt mij man.

Voor veel vrouwen is ontvangen gekoppeld aan aanpassen, geven, liefde.
Als ik geef word ik geliefd. Ben ik veilig.

Maar als seksualiteit ooit onveilig was, kan penetreren voelen als binnendringen.

En ontvangen kan voelen als jezelf verliezen. Of als moeten presteren.

En toch blijven we verlangen. Dat maakt het verwarrend.

Bevroren onschuld

Wanneer iets gebeurt dat boven je macht gaat, is de draaglast groter dan de draagkracht.
Om die situatie aan te kunnen bevriest er iets in jou.

Een stukje jij.
Een stukje onschuld.

Wat we dan voelen is schuldgevoel. Ook als jij onschuldig bent.
En vanuit schuldgevoel ga je over je grenzen heen. Die van jezelf. Of die van een ander.
Niet omdat je dat wilt - maar omdat grenzen vervagen.

Het uit overlevingsdrang bevriezen van je onschuld, maakt dat ook de verbinding tussen je hart en je geslacht verstoord wordt. Veel vrouwen leven meer boven hun middenrif en veel mannen juist eronder. Een biologisch gezien volkomen natuurlijke reactie omdat vrouwen geven vanuit het hart en mannen geven vanuit het bekken. 

Andersom ontvangen mannen in hun hart en vrouwen in hun bekken. En daar waar je ontvangt, dat voelt het kwetsbaarst. 
En dus trekken we ons daar als eerste terug. 

Penetreren als ont-moeting

Als er lading komt op penetratie, wordt het vaker ervaren als nemen, verdragen of overleven. Want zolang hart en geslacht niet met elkaar verbonden zijn, zal penetratie altijd te veel zijn voor de één en te leeg voor de ander.

Penetratie gaat dus niet over geven of nemen, maar of je elkaar kunt ont-moeten. En dan kan alleen als je echt aanwezig kunt zijn in zowel je hart als je geslacht. 

Fijne seks begint dus niet met de ander maar bij jezelf.
Door je hart opnieuw met je bekken te verbinden.
Pas dan kan er echte ont-moeting ontstaan.

Eerst reguleren, dan verbinden

Als penetratie-seks ladingsvrij is, draagt het bij aan hechting. Zo niet, dan verstoort het juist. Daarom zorgt seks in veel relaties voor verwijdering in plaats van verbinding.

De oplossing zit niet in wel of niet penetreren, maar in het herstellen van de verbinding met jezelf. Eerst veiligheid in jezelf.
Dan seksualiteit met een ander.

Door jezelf te beminnen, smelt bevroren onschuld en herstel je de interne verbinding.
Dat lukt niet door praten of herbeleven, maar door een nieuwe, veilige lichamelijke ervaring.

Zodat je ervaart:

ik ben veilig
ik heb keuze
ik mag stoppen
ik mag voelen
ik hoef niets te bewijzen

En dan wordt penetreren iets wat we nooit geleerd hebben: niet alleen een seksuele handeling, maar een ont-moeting.

Dus - is penetreren nemen of geven?

Dat zou het geen van beiden moeten zijn.
Als bevroren onschuld smelt is het een ont-moeting vanuit het hart, die via seksualiteit tot uitdrukking komt.

Start dan hier de introductiecursus Zelfbeminning.

Bemin Jezelf.