Pepperspray en straatverlichting lossen het niet op

Elke keer als geweld tegen vrouwen het nieuws haalt, volgt hetzelfde refrein

Ophef. Verontwaardiging.
Boosheid. Acties.
Meer straatverlichting. Pepperspray.
Voorlichtingscampagnes.

Goed bedoeld. En ja, het kan een leven redden.
Maar laten we eerlijk zijn: het is geen structurele oplossing.
Het is symptoombestrijding.
Een aspirientje tegen de pijn, terwijl de botbreuk niet behandeld wordt.

Vrouwen zouden niet beschermd hoeven moeten worden.
Daarmee wordt iets fundamenteels verkeerd geframed.

Want wat zeggen we eigenlijk?

Om geweld tegen vrouwen te voorkomen moeten zij:

- Beter opletten
- Pepperspray of een mes bij zich dragen
- Zich aanpassen. Zich anders kleden

Maken wij hen verantwoordelijk voor hun eigen veiligheid - in een voor hen onveilige wereld

Dat is geen oplossing.
Dat is het probleem verplaatsen.

We doen alsof geweld tegen vrouwen een logistiek probleem is.
Alsof het ontstaat door slecht verlichte straten of alleen naar huis fietsen.
Maar geweld ontstaat niet in het donker.
Het ontstaat in de mens zelf.

Geweld tegen vrouwen is ongemakkelijk om onder ogen te zien

Geweld tegen vrouwen komt niet voort uit onvoorzichtigheid van vrouwen, 
maar uit grensoverschrijding van mannen.
En die grensoverschrijding ontstaat altijd uit onvermogen.

Onvermogen om met spanning om te gaan.
Onvermogen om afwijzing te voelen zonder te verharden.
Onvermogen om verlangen te reguleren.
Onvermogen om macht te herkennen en daar verantwoordelijkheid voor te nemen.

Dat leren we mannen nauwelijks

We leren jongens sterk te zijn, zonder gevoel.
We leren ze doorzetten, op wilskracht.
We zeggen dat ze rekening moeten houden met anderen,
maar leren ze niet hoe je dat doet.

Emoties worden onderdrukt.
Het contact met hun eigen lichaam raken ze daardoor kwijt.
Grenzen worden niet van binnenuit gevoeld, hoogstens wanneer ze al overschreden zijn.

Wat niet gevoeld mag worden, hoopt op
en vindt ALTIJD een uitweg

Hetzelfde met seksuele energie.
We leren ze niet hoe je adequaat met seksualiteit omgaat.

Het wordt in onze cultuur óf geromantiseerd, óf geobjectiveerd, óf gecriminaliseerd.
Waar en van wie leer je hoe relaties, seks en liefde écht werkt?

De meeste mannen hebben:
– geen taal voor hun verlangen
– geen contact met hun lichaam
– leren niet hun seksuele energie sturen
(dat is als een peuter laten rijden in een Formule 1-wagen)
– krijgen geen voorbeeld van veilige intimiteit

Zo ontstaat een cultuur waarin mannen geen taal hebben voor hun innerlijke wereld, maar wél fysieke kracht

En vrouwen leren ondertussen alert te zijn.
Voorzichtig.
Voorbereid.

Met een sleutelbos tussen de vingers.
Een spray in hun tas.
Hun schouders net iets te hoog.

Dat noemen we veiligheid.
Maar het is eigenlijk gewenning aan onveiligheid.

Straatverlichting kan helpen om iets te voorkomen.
Pepperspray kan helpen in een noodsituatie.
Maar ze lossen niets op zolang we weigeren te kijken naar waar het echt misgaat.

Zolang we niet investeren in emotionele opvoeding
- In relationele vaardigheden.
- In seksuele educatie die over beminnen gaat, niet over prestaties.
- In leren wat verantwoordelijkheid dragen betekent. In je lijf. In je gedrag.

Zal het onveilig blijven. Ook voor vrouwen

Dit red je niet met quick fixes of trucjes.
Ook niet met overheidscampagnes.
Het vraagt om een 180 graden omslag.

De moed om te zeggen: dit ligt niet aan de vrouwen.
Ook niet aan de mannen.
En ook niet aan het donker.
Maar aan hoe wij als samenleving omgaan met macht, 
seksualiteit en emotionele volwassenheid.

Pas dan begint echte veiligheid.

Lees hier verder. 

Of begin aan die omslag. 

Bemin Jezelf.