Elke keer als geweld tegen vrouwen het nieuws haalt, volgt hetzelfde refrein. Ophef. Verontwaardiging. Boosheid. Acties. En dan wordt er geroepen om meer straatverlichting. Pepperspray. Voorlichtingscampagnes.
Goed bedoeld – en ja, soms redt het een leven. Maar het is geen structurele oplossing. Het is symptoombestrijding. Een aspirientje tegen de pijn, terwijl de botbreuk niet behandeld wordt.
Want wat zeggen we eigenlijk? Dat het voor vrouwen veiliger wordt als ze beter opletten. Of een mes of spray bij zich dragen. Zich anders kleden of zich aanpassen.
Daarmee verschuiven we het probleem van de dader naar het slachtoffer. We doen alsof geweld tegen vrouwen ontstaat door slechte verlichting of alleen naar huis fietsen. Maar geweld ontstaat niet in het donker. Het ontstaat in de mens.
Geweld komt voort uit grensoverschrijding
En grensoverschrijding komt altijd voort uit onvermogen. Onvermogen om met spanning om te gaan. Om afwijzing te voelen zonder verhaal te willen halen.
Om verlangen te reguleren. Om macht te herkennen – en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Dat is iets wat we nauwelijks leren.
We leren jongens om sterk te zijn, zonder gevoel. We prijzen doorzettingsvermogen, wilskracht. Maar we leren ze niet wat je doet met verdriet, frustratie, seksuele energie. Emoties worden onderdrukt. Waardoor ze het contact met hun lichaam verliezen. En wat niet gevoeld mag worden, hoopt zich op – en vindt altijd een uitweg.
Seksuele energie wordt óf geromantiseerd, óf geobjectiveerd, óf gecriminaliseerd. Maar waar leren mannen wat seksualiteit écht is? Wat intimiteit vraagt?
Hoe je verlangen stuurt, in plaats van onderdrukt of opdringt?
De meeste mannen hebben geen taal voor hun binnenwereld. Geen goede verbinding met hun lichaam. Geen voorbeeld van veilige, belichaamde intimiteit.
Ze leren niet hoe je kracht verbindt aan gevoel. Aan je hart, aan wijsheid.
En zo ontstaat een cultuur waarin mannen fysiek vaak sterker zijn, maar emotioneel aan hun lot worden overgelaten. En vrouwen? Die leren voorzichtig te zijn. Alert. Altijd voorbereid. Met een sleutelbos tussen hun vingers, een spray in hun tas en hun schouders net iets te hoog. Dat noemen we veiligheid. Maar het is gewenning aan onveiligheid.
Zolang we daar niets aan veranderen, zal het onveilig blijven – ook met extra lantaarnpalen of zelfverdedigingscursussen. Zolang we niet investeren in emotionele opvoeding, relationele vaardigheden en seksuele educatie die niet gaat over prestaties, maar over liefde en beminnen, blijven we hangen in pleisters plakken op een open wond.
Het gaat dus niet over schuld
Ook niet over mannen die het ‘nu maar eens moeten oplossen’.
Dit gaat over verloren onschuld. Want de mannen waar we over spreken, zijn niet zomaar zo geworden. Ze zijn gevormd. Opgevoed. Afgestompt. Of juist overgevoelig geworden – zonder houvast.
En ja, vaak leren mannen over emoties via vrouwen. Moeders. Juffen. Geliefden. Omdat hun vaders het ook niet hebben geleerd. Generaties mannen zijn opgegroeid zonder voorbeeld. Zonder taal voor hun binnenwereld. Zonder iemand naast zich die hen hielp als het ingewikkeld werd. Zonder houvast – behalve (brute) kracht.
Dat maakt dat het ontwikkelen van emotionele bedding bij mannen voor een groot deel afhankelijk is van vrouwen.
Maar ook zij zijn afgesneden geraakt van hun vrouwelijkheid. Twee millennia aan collectieve onderdrukking hebben hun sporen nagelaten. Vrouwen zijn het vertrouwen in hun intuïtie kwijtgeraakt. Ze voelen zich niet meer veilig in hun eigen lijf. Ze zijn gaan zorgen, dragen, aanpassen. Sterk geworden.
Maar ook afgesneden van hun zachtheid. Van hun binnenwereld.
Dus lijkt er een dubbele taak te liggen bij veel vrouwen. Zij zijn bezig met hun eigen herstel én worden vaak ook de bedding voor hun lief. Door voor te leven wat het betekent om écht aanwezig te zijn. In je lijf. In je gevoel. In je verlangen.
Dat vraagt om een terugkeer naar binnen. Weer verbinding maken met het mysterie van het vrouwelijke. De plek van ontvankelijkheid, kracht en compassie herontdekken – zonder jezelf te verliezen. En zonder hem te willen ‘redden’ en dus te dragen voor twee, want dat is niet vol te houden.
Vrouwen hebben tijd en ruimte nodig voor zichzelf, die ze niet of nauwelijks innemen. Totdat ze niet meer verder kunnen. Totdat ze ziek worden. Of totdat het zorghormoon oestrogeen afneemt.
Verwarring bij mannen
Mannen die wel willen zijn in verwarring. Als ze een vraag hebben beginnen ze vaak met zich te excuseren.
‘Ik ben een normale man.’
‘Ik ben nog nooit over een grens gegaan.’
‘Het gaat me niet alleen om penetratie.’
Alsof ze zich moeten verontschuldigen voor hun man-zijn, voordat ze hun eigenlijke vraag durven stellen. Terwijl hun verlangen oprecht is. Ze zoeken houvast. Richting. Een plek om te oefenen, om te leren. Waar hun onhandigheid niet wordt afgestraft, maar wordt begeleid. Waar ze hun seksualiteit mogen verkennen zonder oordeel.
En dat kan. Alleen niet door elkaar verantwoordelijk te houden voor elkaars pijn, verwijten of collectieve schaamte. Maar door volwassen te worden.
Volwassen, zowel emotioneel, relationeel als seksueel. Door terug te keren naar jezelf. Naar je lijf. Naar wat daar gevoeld wil worden. Naar wat opnieuw geleefd wil worden – zonder angst of verdoving. Echte veiligheid ontstaat namelijk niet door méér controle. Maar door dieper contact.
Dat kun je niet afdwingen, dat gaat stap voor stap.
Mannen zijn niet de vijand. Vrouwen niet de oplossing. Maar samen dragen we wel de sleutel tot een andere toekomst, omdat we alles wat we leren doorgeven.
Aan onze zonen. Aan onze dochters.
Wat we nodig hebben, is seksueel volwassen worden.
Anders krijgen we nog veel meer zaken als Gisèle Pelicot.
Wat veel mensen schokte aan deze zaak, was niet alleen wat er gebeurde, maar dat het om ‘gewone’ mannen gaat. En hoe gewoon en herkenbaar veel van de verklaringen klonken.
Veel verdachten ontkenden niet dat ze seks hadden gehad met Gisèle Pelicot terwijl zij buiten bewustzijn was. Hun verdediging draaide vaak om het verschuiven van verantwoordelijkheid, het ontkennen van verkrachting of het bagatelliseren van hun eigen rol.
Een aantal terugkerende verklaringen zijn:
• "Ik dacht dat het een fantasie van het stel was."
Sommige mannen beweerden dat zij dachten deel te nemen aan een soort seksspel of fantasie binnen het huwelijk. Ze legden de verantwoordelijkheid bij haar man, alsof zijn toestemming voldoende was. Terwijl Gisèle volledig buiten bewustzijn was.
• "Ik heb haar niet verkracht, ik heb alleen meegedaan."
Sommige verdachten probeerden hun aandeel kleiner te maken door zichzelf neer te zetten als passieve deelnemers, terwijl zij feitelijk seksueel contact hadden met een vrouw die niet kon instemmen.
• "Ik werd gemanipuleerd door Dominique."
Een deel van de mannen presenteerde zichzelf als beïnvloedbaar of misleid. Ze beschreven Dominique als dominant, overtuigend of manipulatief.
• "Ik dacht niet na."
Dat klinkt absurd, maar meerdere verklaringen kwamen hier in essentie op neer. Geen bewuste kwaadaardigheid volgens henzelf, maar meegaan in een situatie zonder morele verantwoordelijkheid te nemen.
• "Ik wist niet dat ze bewusteloos was."
Hoewel dit vaak moeilijk vol te houden was, gaven sommige mannen aan dat ze dachten dat ze sliep of zich passief opstelde binnen een seksuele setting.
• "Haar man had toestemming gegeven."
Dit was een van de meest opvallende redeneringen. Alsof de toestemming van een echtgenoot zwaarder zou wegen dan die van de vrouw zelf. In de rechtszaal kwam daardoor een diepere overtuiging aan het licht: dat een partner in bepaalde omstandigheden zeggenschap zou hebben over het lichaam van zijn vrouw.
Wat het interessant en tegelijkertijd verontrustend maakt, is dat veel verklaringen niet voortkomen uit openlijke haat of sadisme. Juist het tegenovergestelde.
Het ging vaak om ‘gewone’ mannen die manieren vonden om hun eigen geweten uit te schakelen. Dat maakt de zaak misschien nog verontrustender.
Niet het beeld van een monster, maar van mensen die zichzelf bleven zien als ‘normaal’ terwijl ze deelnamen aan ernstig geweld.
Een van de pijnlijkste inzichten uit het proces was daarom dat veel verdachten niet begonnen met de vraag: ‘Wil deze vrouw dit?’
Maar met: ‘Kan ik dit voor mezelf rechtvaardigen?’
Dat verschil bleek tijdens het hele proces steeds terug te komen.
En daar kom ik later op terug.
Want waar en wat gaat er nu zo verschrikkelijk mis?
Het is te makkelijk om alle schuld bij de mannen neer te leggen.
Natuurlijk zijn ze overduidelijk schuldig als ze over een grens gaan.
Datzelfde geldt voor vrouwen die over grenzen gaan.
Maar wat mij intrigeert is: hoe komen zij zover dat ze over die grens gaan?
Want laten we eerlijk zijn, gaan we niet allemaal over bepaalde grenzen heen? Waarschijnlijk minder heftige, maar we doen het allemaal. Wat doe je zelf als je over een grens gaat en hoe los je het op? Een vraag die me al lange tijd bezighoudt.
Want de schuldigen worden terecht bestraft, maar ondanks dat is de wereld alleen maar seksueel onveiliger geworden. Of dat lijkt in ieder geval zo.
Wat we kunnen achterhalen als we terugkijken in de geschiedenis is dat mannelijke seksualiteit ook heeft te maken met presteren en macht. Niet seksualiteit op zichzelf, die is neutraal. Maar eeuwenlang zijn mannen opgegroeid met het idee dat een man recht heeft op seks. Pas halverwege vorige eeuw mochten vrouwen zelf een huis kopen en kregen ze stemrecht. Daarvoor waren ze ‘eigendom’ van hun vader, mochten ook niet de achternaam van de moeder dragen. Bij trouwen kregen ze automatisch de naam van hun man en werden zo ‘eigendom’ van de man. T/m de jaren ‘60 kregen vrouwen bij hun huwelijk een huwelijksgids mee, waarin stond hoe ze hun man moesten behagen.
M.a.w., als een man eenmaal getrouwd was, was hij verzekerd van seksualiteit - ongeacht of zijn vrouw dat wel of niet wilde. Verkrachting binnen het huwelijk werd in Nederland pas na 1991 strafbaar. Het zijn niet de andere culturen die barbaars zijn - het zijn net zo goed onze eigen mannen. Zonen die we zelf door onze cultuur gevormd hebben. Het is de overtuiging dat mannen recht hebben op seks, op penetratieseks, zeker als ze getrouwd zijn, die stelselmatig doorgegeven wordt.
Het is een overtuiging met een gigantische lading. Een overtuiging die gepaard gaat met een enorme kracht en er is niemand die ze leert hoe ze die kracht in zichzelf kunnen besturen, beheren en transformeren. Het is een kracht die los is komen te staan van het hart, waardoor ze denken dat ze ergens recht op hebben.
En als ze het niet vrijwillig krijgen, dan nemen ze het - en kunnen dat bovendien ook nog voor zichzelf goedpraten.
Sommige vrouwen werken hier onbewust aan mee. Om de goede vrede te bewaren, omdat ze geloven dat hij het nodig heeft, omdat ze graag ‘normaal’ willen zijn,
omdat ze niet alleen willen komen te staan.
Vrouwen is eeuwenlang aangepraat dat als ze hun lichaam niet beschikbaar stellen, ze niets waard zijn. Dat ze dan geen recht hebben op een ‘veilig’ thuis. Geen plek krijgen. En dus gaan ze mee in seksualiteit die vaak te doelgericht en te snel voor ze is. Waardoor het voor hen onbevredigend blijft. Als een vrouw niet van seks geniet betekent het niet dat ze ‘stuk’, abnormaal of a-seksueel is. Maar dat er nog nooit naar haar lichaam is geluisterd. Omdat daar geen tijd voor is gemaakt, omdat een man die tijd doorgaans niet nodig heeft. Of niet nodig denkt te hebben.
Want als hij zijn hart erbij zou betrekken, heeft ook hij die tijd nodig.
Seks, geld en macht zijn aan elkaar gekoppeld
Hoe meer geld, hoe meer macht, hoe meer seks. Vanuit de kerk werd seksualiteit onderdrukt en vrouwelijke lust was onacceptabel. De ideale omstandigheden die leiden tot misbruik, ook door vrouwen. En - in alle lagen van de bevolking.
Ouders, familie, buren en gezaghebbers, die veilig hadden moeten zijn, waren dat niet. Wat leidt tot slachtoffers. En we weten ondertussen dat daders ooit slachtoffers zijn geweest. Maar je kunt het niet omdraaien: niet elk slachtoffer wordt dader.
Terug naar: ‘Wil deze vrouw dit?’ En: ‘Kan ik dit voor mezelf rechtvaardigen?’
Dat is een vraag waar psychologen, criminologen en filosofen al decennia onderzoek naar doen. Het antwoord is meestal minder spectaculair en juist daardoor komt het heel dichtbij. Want in de meeste gevallen gaat het om gewone mensen die hun schadelijke gedrag voor zichzelf op verschillende manieren rechtvaardigen:
1. Ze schuiven de verantwoordelijkheid van zich af
Mensen voelen zich minder verantwoordelijk wanneer iemand anders de leiding neemt. In de Franse zaak was haar man de initiatiefnemer.
Sommige mannen leken onbewust te denken:
‘Als haar man zegt dat dit mag, dan zal het wel in orde zijn.’
Dat betekent niet dat ze geen verantwoordelijkheid hadden, maar psychologisch voelt de last van de verantwoordelijkheid kleiner, wanneer iemand anders de kaders bepaalt waarbinnen het zich afspeelt.
2. Ontmenselijking
Niet altijd in de extreme vorm die je bij oorlogen ziet. Vaak is het subtieler.
Wanneer iemand niet meer wordt gezien als een volledig mens met gevoelens, verlangens en grenzen, maar als een object, fantasie of mogelijkheid, wordt grensoverschrijdend gedrag gemakkelijker.
De vraag verschuift dan van: ‘Wat ervaart zij?’ naar: ‘Wat kan ik met haar doen?’
3. Groepsnormalisatie
Mensen zijn sociale wezens. Als iemand ontdekt dat tientallen anderen hetzelfde doen, kan iets wat normaal ondenkbaar is ineens minder uitzonderlijk lijken.
Dat zie je ook bij fraude, pesten, geweld en sekten. De aanwezigheid van anderen werkt dan als een soort bewijs dat het blijkbaar acceptabel is.
4. Seksuele opwinding vernauwt het bewustzijn
Dit is een gevoelig onderwerp, maar goed onderzocht. Sterke seksuele opwinding vermindert vaak het vermogen om kritisch na te denken over consequenties, empathie en lange termijn effecten. Dat is geen excuus.
Wel helpt het verklaren waarom mensen soms dingen doen die ze buiten die toestand misschien niet zouden doen.
5. Cognitieve dissonantie
Mensen zien zichzelf graag als ‘goed’. Wanneer hun gedrag daarmee botst, ontstaan er twee mogelijkheden:
- Erkennen dat ze iets verkeerds hebben gedaan.
- Een verhaal maken dat hun gedrag rechtvaardigt.
Veel mensen kiezen onbewust voor het tweede, omdat het menselijk brein voortdurend probeert een positief zelfbeeld te behouden.
Dan komen ze met beweringen als:
- Ik dacht dat ze toestemming had gegeven
- Ik werd misleid
- Iedereen deed het
- Ik wist niet precies wat er aan de hand was
Een fout erkennen en oprecht sorry zeggen is in zijn algemeenheid nog altijd een van de moeilijkste dingen.
6. Geen wezenlijk contact
Wat in deze zaak opvalt, is dat Gisèle volledig buiten bewustzijn was.
Er was geen oogcontact. Geen gesprek, reactie of wederkerigheid.
Juist die wederkerigheid activeert normaal gesproken empathie.
Wanneer die ontbreekt, wordt het gemakkelijker om je uitsluitend op jezelf te richten.
7. Seks die losstaat van liefde of respect
Seksualiteit is niet automatisch verbonden aan liefde, verbinding en intimiteit.
Seksualiteit kan dan ook volledig losgekoppeld raken van empathie, instemming en aanwezigheid.
Seksuele energie wordt dan niet gebruikt om verbinding te maken, maar om spanning te ontladen, macht te ervaren, erkenning te krijgen of een fantasie uit te leven.
Dat zie je niet alleen in extreme zaken zoals deze. Je ziet het ook in mildere vormen in relaties, wanneer iemand vooral bezig is met zijn eigen behoefte en nauwelijks nog voelt wat er in de ander gebeurt.
De zaak Pelicot laat zien hoe ver een mens kan afdrijven van werkelijk contact met een ander wanneer verlangen, rationalisatie en groepsnormalisatie samenkomen.
Ja, seksuele opwinding is een zeer krachtige energie. Waarschijnlijk krachtiger dan veel mensen zich realiseren. Maar als seksuele opwinding op zichzelf voldoende was, zouden veel meer mensen zulke dingen doen. En dat gebeurt niet.
Wat onderzoek laat zien, is dat seksuele opwinding bepaalde eigenschappen verzwakt, die normaal gesproken actief zijn:
Sterke seksuele opwinding maakt iemand dus vatbaarder voor gedrag dat hij normaal zou afwijzen. Maar dan blijft de vraag: waarom stopten deze mannen niet toen ze een bewusteloze vrouw zagen?
Daar komt nog iets anders bij kijken.
Je zou kunnen zeggen dat seksuele opwinding het gaspedaal indrukt, maar dat er ook remmen moeten ontbreken of uitgeschakeld zijn.
Bijvoorbeeld:
In de zaak Pelicot lijkt juist die combinatie belangrijk. De seksuele opwinding was waarschijnlijk aanwezig. Maar daarbovenop kregen de mannen een verhaal aangeboden:
‘Haar man vindt dit goed.’
‘Dit is een fantasie.’
‘Anderen doen het ook.’
Die gedachten maken het gemakkelijker om je eigen verantwoordelijkheid niet meer te voelen. De vraag is dan niet hoe sterk de seksuele opwinding is, maar hoeveel bewustzijn iemand heeft terwijl die energie door hem heen beweegt.
Dat zie je ook bij andere krachtige emoties. Iemand kan razend zijn en toch niemand slaan. Of doodsbang zijn en toch moedig handelen. Niet iedereen die seksuele opwinding voelt, vergrijpt zich. De emotie of energie is er wel, maar er is voldoende bewustzijn aanwezig om er niet volledig door te worden overgenomen.
In deze zaak komen verschillende krachten samen:
Geen van die factoren op zich verklaart het misbruik. Samen vormen ze echter een situatie waarin sommige mensen dingen doen die ze misschien jaren eerder onmogelijk van zichzelf hadden geacht. Dat laatste is misschien wel het meest onthutsende inzicht uit dit soort zaken: veel mensen overschatten hun eigen morele onaantastbaarheid. Ze denken dat alleen ‘monsters’ tot zulke daden in staat zijn, terwijl onderzoek juist laat zien dat ‘gewone’ mensen onder bepaalde omstandigheden verrassend ver kunnen afdrijven van hun eigen waarden.
Als we bewustzijn definiëren als het vermogen om aanwezig te blijven bij wat er in jezelf gebeurt, zonder er volledig door te worden meegesleept, dan zou een voorzichtige conclusie kunnen zijn dat gebrek aan bewustzijn de hoofdoorzaak is. Want hoe meer bewustzijn iemand ontwikkelt, hoe groter de kans dat hij opmerkt:
- Ik voel opwinding
- Deze fantasie mag ik niet uitvoeren
-Ik probeer dit voor mezelf goed te praten
- Ik voel druk om mee te doen
- Ik negeer iets waarvan ik weet dat het niet goed is
Dat moment van bewustwording creëert ruimte. En in die ruimte ontstaat een keuzemoment. Maar ook daar zitten kanttekeningen aan. Want er zijn mensen met veel zelfbewustzijn die toch schadelijke keuzes maken. En er zijn mensen met weinig zelfinzicht die nooit zoiets zouden doen, omdat hun morele kompas, empathie of geweten sterk ontwikkeld is. Bewustzijn alleen is dus niet voldoende. En er is nog iets anders wat mee kan spelen.
Trauma
Trauma kan hierbij een rol spelen, maar ook daar moeten we voorzichtig mee zijn.
Veel mensen met trauma plegen nooit (seksueel) geweld. Sterker nog, veel mensen die zelf grensoverschrijdend gedrag hebben meegemaakt, respecteren grenzen bovenmatig.
Toch laat onderzoek zien dat trauma invloed kan hebben op hoe iemand zich verhoudt tot intimiteit, seksualiteit, macht, nabijheid en empathie. Wanneer iemand in zijn jeugd weinig veiligheid, afstemming of liefde heeft ervaren of wanneer grenzen zijn overschreden, kan seksualiteit onbewust gebruikt worden in een poging het trauma alsnog op te heffen.
In een poging oud trauma op te lossen, is seks dan geen ontmoeting meer, of een manier om te verbinden, maar een poging om spanning te reguleren, leegte op te vullen, controle te ervaren, erkenning te krijgen of gevoelens van afwijzing te verdoven.
De ander wordt niet langer ervaren als een mens met gevoelens, grenzen en behoeften, maar als een middel om iets in jezelf te reguleren. Dat is niet altijd een bewuste keuze, maar een onbewuste strategie die tot meer slachtoffers leidt.
Trauma kan dus het vermogen tot afstemming verstoren. Iemand ervaart dan vooral wat er in hemzelf gebeurt, terwijl het contact met de ervaring van de ander steeds verder naar de achtergrond verdwijnt.
Wanneer seksuele opwinding, groepsdruk, rationalisatie, onverwerkte pijn, dissociatie en een gebrek aan afstemming samenkomen, kan de afstand tot het eigen geweten steeds groter worden. De mens raakt dan niet alleen verwijderd van de ander, maar uiteindelijk ook van zichzelf.
Daarom is traumaverwerking niet alleen belangrijk voor slachtoffers, maar ook voor daders, om zo meer slachtoffers te voorkomen. Het is ook een essentieel onderdeel van menselijke ontwikkeling. Hoe meer onverwerkte pijn bewust wordt gemaakt, gevoeld en geïntegreerd, hoe kleiner de kans dat die pijn zich via macht, controle, dwang of grensoverschrijdend gedrag een weg naar buiten zoekt.
Misschien is dat wel een van de belangrijkste vragen die deze zaak oproept wel:
‘Waarom was de ervaring van deze vrouw zo onbelangrijk voor ze?’
Seksuele energie wordt pas echt volwassen wanneer iemand haar kan voelen zonder erdoor bestuurd te worden. Wanneer jij de baas bent over je seksuele energie en niet andersom. Dan ontstaat er ruimte voor keuze, afstemming en verantwoordelijkheid. Dat is iets heel anders dan onderdrukking. Het is juist meer aanwezigheid.
Voordat het zover is, moet er nog veel verschuiven. Alle aandacht voor de slachtoffers is goed, terecht en nodig. Dat staat buiten kijf.
Echter, we hebben ook iets te doen met - en voor de (toekomstige) daders - om te voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen.
We zullen emotioneel en seksueel volwassen moeten worden.
Vrouwen zullen dan ook stoppen met het vervullen van de emotionele en seksuele behoeften van hun man. Deze mannen moeten zelf leren omgaan met hun gevoel en dit niet langer bij de vrouw deponeren. Vrouwen mogen dit niet langer faciliteren.
Die verschuiving is al begonnen. Veel vrouwen hebben geen man meer nodig voor levensonderhoud, een huis of een stem. Zij kunnen hun eigen leven vormgeven en zelf keuzes maken.
Dit zijn doorgaans ook de vrouwen die als eerste voelen dat ze deze dynamiek niet langer meer willen faciliteren. Niet meer de ruilhandel: jij geeft mij zekerheid - door mij kun jij bij je gevoel. Nee, vrouwen verlangen naar mannen die emotioneel aanwezig zijn. Omdat dit ze tot volwassen man maakt - en niet tot een watje - wat vaak gedacht wordt.
Vrouwen verlangen naar mannen die ze kunnen ont-moeten. Zowel fysiek, emotioneel, seksueel en het liefst ook spiritueel.
Volwassen worden
En een man zal dat vaak pas echt aangaan als een vrouw dit niet langer faciliteert. Als hij het al aangaat, hij kan natuurlijk ook op zoek gaan naar een andere vrouw. Pas als zijn vrouw ‘Nee’ zegt, zullen deze mannen bij zichzelf ten rade gaan.
Aan zelfreflectie gaan doen. Of niet. Maar op dezelfde voet doorgaan en hopen op een andere uitkomst is de definitie van waanzin.
Dus ook vrouwen die voor een bepaalde mate van zelfstandigheid hebben gezorgd kunnen een bijdrage leveren, zodat deze waanzin stopt. Vrouwen die weten dat hun lichaam een tempel is, waar je alleen op uitnodiging toegang tot kunt krijgen.
Herken je jezelf hierin en heb je een vraag?
Bericht me.
Judith Bruin
Oprichter Sacred Sex Academy